Οδοιπορικό στη Βυτίνα, τη Δημητσάνα και τη Στεμνίτσα

0

shutterstock_5841913_optΌποιος δεν έχει επισκεφτεί τη Βυτίνα, τη Δημητσάνα, ή τη Στεμνίτσα, είναι σίγουρο ότι έχει χάσει. Πρόκειται για μερικές από τις ομορφότερες ορεινές περιοχές της Πελοποννήσου. Τρία περίφημα χωριά τα οποία βρίσκονται στο Νομό Αρκαδίας, σε υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων. Και οι τρεις περιοχές αποτελούν μια εξαιρετική επιλογή για όλες τις εποχές του χρόνου. Τα καταλύματα,
τα αξιοθέατα, η πολιτιστική ιστορία και το μαγευτικό φυσικό τοπίο θα σας προσφέρουν την απόλυτη ευχαρίστηση.

 

ΒΥΤΙΝΑ
Ξεκινάμε το οδοιπορικό μας από την πανέμορφη Βυτίνα, την οποία και ξεχωρίζω λιγάκι. Η Βυτίνα είναι ένα ορεινό χωριό το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1033 μέτρων, στο όρος Μαίναλο, σε μια κατάφυτη περιοχή που δεσπόζουν πεύκα, έλατα και καστανιές. Αποτελεί ένα από τα αξιολογότερα ορεινά θέρετρα της Πελοποννήσου, αλλά και της ευρύτερης Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 652 κατοίκους και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Το όνομά της κατά την επικρατέστερη άποψη προέρχεται από τη λέξη «βυθός», επειδή αρχικά ήταν κτισμένη σε λεκάνη ανάμεσα σε λόφους. Φέρεται να κτίσθηκε μετά τη διάλυση της αρχαίας πόλης «Μεθύδριο» τα ερείπια της οποίας βρίσκονται σε απόσταση 5 χλμ. Πιθανότερος χρόνος ίδρυσης της Βυτίνας θεωρείται το 350 μ.Χ., σε απόσταση 2-3 χλμ. από τη σημερινή θέση, στη περιοχή Δαμασκηνιά.

Η ιστορία της
Στην αρχαιότητα λατρευόταν εδώ η θεά Δήμητρα και ο Ίππιος Ποσειδώνας, τα ερείπια του ναού του οποίου σώζονται στον δρόμο προς το χωριό Μαγούλιανα.

Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Βυτίνα είχε αναγνωριστεί ως βακούφιο, θεωρούμενη τόπος ιερός. Υπήρξε κέντρο ανεφοδιασμού, με αποτέλεσμα η πόλη να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διάρκεια του πολέμου με συνέπεια να πυρποληθεί επτά φορές από τον Ιμπραήμ.
Μετά την απελευθέρωση και μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βυτίνα ήταν το μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής με σημαντικό παζάρι. Μάλιστα υπήρχε και υποκατάστημα της Τράπεζας Αθηνών καθώς και Δασοκομική Σχολή. Ο σπουδαιότερος λόγος της ανάπτυξης εκείνης ήταν η έλλειψη συγκοινωνίας με τα γύρω χωριά, που όταν ολοκληρώθηκε έπαψε και η Βυτίνα ν’ αποτελεί το άλλοτε εμπορικό κέντρο. Ένας σημαντικός πόλος έλξης για τη Βυτίνα σήμερα αποτελεί το χιονοδρομικό κέντρο της Οστρακίνας στο Μαίναλο. Άξιο επίσκεψης στη περιοχή είναι το Αργυρόκαστρο (1450 μ. υψόμετρο) κοντά στα Μαγούλιανα, στην άκρη απότομου βράχου ύψους 100 μέτρων, που έκτισαν οι Φράγκοι το 1205 ιδρύοντας τη Βαρονία της Άκοβας.

Μαίναλο
Πόλος έλξης για όλη την περιοχή είναι το υπέροχο ελατοδάσος του Μαινάλου και το ανακαινισμένο χιονοδρομικό κέντρο που καλύπτει όλες τις απαιτήσεις για ιδανικές χειμερινές αποδράσεις. Πανέμορφα τοπία, τρεχούμενα νερά, πανύψηλα έλατα, μοναδικές διαδρομές και περίπατοι, σε συνδυασμό με το υγιεινό κλίμα, συνθέτουν το εντυπωσιακό σκηνικό του Μαινάλου.

Ιερά Μονή Κερνίτσης
Πρόκειται για ένα ιστορικό μοναστήρι στο χωριό Νυμφασία, το οποίο κτίστηκε το 1105, και τα χρόνια της Τουρκοκρατίας αποτελούσε εθνικοθρησκευτικό κέντρο. Σήμερα είναι ακόμα ενεργό και λειτουργεί ως γυναικεία μονή.

Λαογραφικό Μουσείο Βυτίνας
Στην πλατεία της Βυτίνας στεγάζεται το πετρόκτιστο λαογραφικό μουσείο με πάμπολλα αντικείμενα και εργαλεία από την πλούσια ιστορική και κοινωνική κληρονομιά του τόπου.

Λιμποβίσι – Σπίτι Κολοκοτρωναίων
Μέσα στην αγκαλιά του Μαινάλου το Λιμποβίσι φιλοξενεί το πατρικό σπίτι των Κολοκοτρωναίων. Μετά από πολλές καταστροφές το σπίτι ανοικοδομήθηκε και σήμερα λειτουργεί σαν μικρό μουσείο.

Φαγητό
Φημισμένο το φαγητό στα εστιατόρια της Βυτίνας, με άριστα υλικά και επιλεγμένα πιάτα τοπικής κουζίνας. Το σπιτικό φαγητό και τα καλά κρέατα κυριαρχούν. Οι ταβέρνες και οι ψησταριές προσφέρουν μαγειρευτά φαγητά, αλλά και ψητά της ώρας. Οι περισσότερες βρίσκονται γύρω από την πλατεία, αλλά υπάρχουν και κάποιες καλές επιλογές στα περίχωρα της Βυτίνας.

Διασκέδαση
Ωραία μπαράκια, ζεστά καφέ, μουσικά στέκια, περιμένουν τον επισκέπτη για να τον διασκεδάσουν και να τον χαλαρώσουν μετά από τις δραστηριότητες μιας γεμάτης μέρας. Επίσης, τα γλυκά είναι υπέροχα στα ζαχαροπλαστεία και στα καφέ της πλατείας.

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ
Η Δημητσάνα με πληθυσμό 610 ατόμων είναι ιστορικό χωριό της Πελοποννήσου, αποτελεί έδρα του δήμου Γορτυνίας του Ν. Αρκαδίας. Χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός, η Δημητσάνα είναι κτισμένη πάνω στη ράχη λόφου σε υψόμετρο 950 μ. από τη μεσημβρινή πλευρά της οποίας παρέχεται θαυμάσια θέα της πεδιάδας της Μεγαλόπολης και του Ταΰγετου.
Η ιστορία της περιοχής αρχίζει κατά τους Ομηρικούς χρόνους, όταν στη θέση της βρισκόταν η μικρή αρκαδική πόλη Τεύθις. Η Δημητσάνα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο με το «κρυφό σχολειό», και το 1821 με το «Δημητσανίτικο μπαρούτι» που παρασκεύαζε. Είναι πατρίδα του Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, του οποίου το άγαλμα δεσπόζει στην κεντρική πλατεία του χωριού, που υπήρξε δωρεά του Μαρασλή, και του Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού, των οποίων αμφοτέρες οι οικίες διασώζονται.
Στην θέση της σημερινής Δημητσάνας υπήρχε η αρχαία Αρκαδική πόλη Τεύθις, η οποία είχε συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο αλλά και στον εποικισμό της Μεγαλόπολης. Το 963 μ. Χ. ιδρύεται η Μονή Φιλοσόφου 2,5 χιλιόμετρα έξω από τη Δημητσάνα. Το όνομα Δημητσάνα αναφέρεται για πρώτη φορά το 967 μ. Χ. σε πατριαρχικό έγγραφο σχετικό με την Μονή Φιλοσόφου. Το 1764 ένας σοφός καλόγερος, ο Αγάπιος, έχτισε βιβλιοθήκη και μετέφερε τα βιβλία από το μοναστήρι. Η βιβλιοθήκη μεγάλωνε συνεχώς μέχρι το 1821, γιατί το Πατριαρχείο έδινε νέα βιβλία καθώς στη Δημητσάνα λειτουργούσε ιερατική σχολή, που έγινε γνωστή με τ’ όνομα «Φροντιστήριο Ελληνικών Γραμμάτων». Η σχολή της Δημητσάνας λειτούργησε από το 1764 και από αυτή αποφοίτησαν πολλοί μητροπολίτες και λόγιοι, ανάμεσά τους ο Γρηγόριος ο Ε’ και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα, μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης καταστράφηκε, γιατί οι Έλληνες χρειάζονταν το χαρτί για να φτιάχνουν φυσέκια. Σήμερα, αριθμεί περισσότερους από 35.000 τόμους, χειρόγραφα και έγγραφα. Το δημοτικό σχολείο κτίστηκε την περίοδο 1898-1910 με δωρεά του Ανδρέα Συγγρού. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα διτάξιου σχολείου αυτής της περιόδου. Λειτούργησε ως το 1930 ως σχολείο θηλέων και στην συνέχεια στέγασε το ειρηνοδικείο Ψωφίδος.

Αξιοθέατα
Στην ευρύτερη περιοχή σημαντικά αξιοθέατα είναι η παλαιά και νέα Μονή Φιλοσόφου καθώς και η Μονή Προδρόμου, που βρίσκονται στο εσωτερικό του φαραγγιού του Λούσιου. Λίγο έξω από τον οικισμό βρίσκεται το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, που δημιουργήθηκε το 1997 με αναστήλωση εγκαταλελειμμένων προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, που στηρίζονταν στην υδροκίνηση. Στόχος του μουσείου είναι η ανάδειξη των παραδοσιακών υδροκίνητων εγκαταστάσεων που παλιότερα ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες στην περιοχή.

ΣΤΕΜΝΙΤΣΑ
Η Στεμνίτσα είναι ορεινό χωριό του δήμου Γορτυνίας της Αρκαδίας. Κτισμένη στο Μαίναλο και σε ύψος 1080 μέτρων είναι χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός. Η απόσταση από την Αθήνα είναι 220 χιλιόμετρα και 45 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 412 κάτοικοι.

Η ιστορία της περιοχής
Η περιοχή είναι από την αρχαιότητα γνωστή ως Υψούς. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η αρχαία Υψούς κτίστηκε από τον Υψούντα, έναν από τους πενήντα γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Αναφορά για την Υψούντα γίνεται και από τον περιηγητή Παυσανία στα «Αρκαδικά». Είναι άγνωστο πότε ακριβώς μετονομάστηκε σε Στεμνίτσα, αλλά εικάζεται ότι έγινε τον 7ο αι. μ.Χ., μετά την εποίκιση των περιοχών από Σλάβους, καθώς Στεμνίτσα σημαίνει τόπος δασώδης και σκιερός στα σλαβικά. Γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τη βυζαντινή περίοδο, όταν ήταν γνωστές οι στεμνιτσιώτικες καμπάνες.
Η Στεμνίτσα χρησίμευσε ως έδρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, που την αποκαλούσε χωριατοπούλα του Μοριά. Λόγω του ρόλου της στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα διατέλεσε έδρα της πρώτης Πελοποννησιακής Γερουσίας και πρώτη άτυπη πρωτεύουσα του επαναστατημένου Ελληνικού έθνους για μια ημέρα –την 27 Μαΐου του 1821– ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα συνέλευση της Ά Πελοποννησιακής Γερουσίας στην Ι.Μ. Χρυσοπηγής στη Στεμνίτσα. Λόγω του δύσβατου εδάφους της περιοχής ο κόσμος στράφηκε προς το εμπόριο και την αργυροχρυσοχοΐα. Από το 1976 λειτουργεί η Σχολή Αργυροχρυσοχοΐας του Τ.Ε.Ε στη Στεμνίτσα. Αυτή τη χρονιά οι τεχνίτες Λάμπης Κατσούλης, βραβευμένος για το έργο του από την Ακαδημία Αθηνών, και Αριστείδης Βλαχόγιαννης ξεκινούν τη διδασκαλία της τέχνης του Αργυροχρυσοχόου στη σχολή, που τότε ήταν Κέντρο Χειροτεχνίας του ΕΟΜΜΕΧ. Σήμερα η σχολή λειτουργεί ως Επαγγελματική Σχολή (ΕΠΑΣ) Αργυροχρυσοχοΐας. Δεκτοί γίνονται όσοι έχουν τελειώσει τουλάχιστον την Α΄ Λυκείου. Από το 1980 υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας.

Αξιοθέατα
Η Στεμνίτσα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό καθ’όλη την διάρκεια του έτους. Στη Στεμνίτσα λειτουργούν αρκετοί παραδοσιακοί ξενώνες και πολυτελές ξενοδοχείο.
Ορισμένα από τα αξιοθέατα της περιοχής:
• Το Λαογραφικό μουσείο της Στεμνίτσας
• Το φαράγγι του Λούσιου
• Τα μοναστήρια του Τιμίου Προδρόμου (16ος αι. με μοναστική όμως παράδοση στην περιοχή από τον 12ο αι.), ένα από τα πιο σημαντικά μοναστήρια της Πελοποννήσου, της Ι. Μ. Παναγίας Φιλοσόφου (963 μ.Χ) και της Ι. Μ. Ζωοδόχου Πηγής. Η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής του 15ου αι., η οποία είναι κτισμένη σε ένα βραχώδη λόφο. Στο διώροφο κελί της Μονής, που σώζεται μέχρι σήμερα, ήταν η έδρα της Α’ Πελοποννησιακής Γερουσίας από το Μάιο μέχρι τον Ιούνιο του 1821. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, είναι σταυροειδής με τρούλο και εικάζεται ότι κτίστηκε γύρω στο 1443.
• Το ελατοδάσος του Μαινάλου και το χιονοδρομικό του κέντρο.
• Τα γραφικά χωριά και τους παραδοσιακούς οικισμούς της περιοχής. (Ελληνικό, Σύρνα, Ψάρι Γορτυνίας, Παλαμάρι, Παύλια κ.α.
• Ο ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου στο κέντρο της Στεμνίτσας, που περιέχει αυθεντικές τοιχογραφίες του Φ. Κόντογλου.

Share.

About Author

Αρχισυντάκτρια

Comments are closed.