Τα μυστικά των Ίνκας στο Μάτσου Πίτσου

0

Πηγή: el.wikipedia.org

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μνημεία στον κόσμο, αναγνωρισμένο από την UNESCO ως μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1983. Το Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται στο νότιο τμήμα του και θεωρείται η πιο αντιπροσωπευτική πόλη του πολιτισμού των Ίνκας. Η αρχαία πόλη του Μάτσου Πίτσου αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα δείγματα πολιτισμού των Ίνκας που χάθηκε με απότομο τρόπο από το «χάρτη» της παγκόσμιας ιστορίας.

shutterstock_254309491_optΤο Μάτσου Πίτσου, «αρχαίο βουνό» στη γλώσσα Κέτσουα, βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μ. στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, Ουρουμπάμπα, και απέχει 80 χλμ. από το Κούσκο, την αρχαία πρωτεύουσα των Ίνκας. Το Μάτσου Πίτσου αποτελεί όνειρο ζωής για πολλούς ταξιδευτές. Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο επισκέπτονται την πόλη για να την θαυμάσουν από κοντά.

Η μορφολογία της περιοχής
Το Μάτσου Πίτσου βρίσκεται σε μια περιοχή με πυκνή τροπική βλάστηση. Η πόλη είναι κτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Σιέρρα που συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει η «νεαρή κορυφή». Παρότι οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου δεν είναι εφικτή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στη διάρκεια της Ισπανικής κατάκτησης.

Το χρονικό της ανακάλυψης
Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ. Ο Μπίνγκαμ ήταν γιος προτεστάντη ιερέα και είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής, και για αυτό το 1906-1907 ακολούθησε τη διαδρομή του Σιμόν Μπολιβάρ από τη ζούγκλα της Βενεζουέλας στην Κολομβία και το 1908-1909 ταξίδεψε από το Μπουένος Άιρες ως τη Λίμα και το Κούσκο, μέσω της εμπορικής οδού που είχαν χαράξει οι Ισπανοί κονκισταδόρες. Τον Ιούλιο του 1911 ξεκίνησε από το Κούσκο η περουβιανή αποστολή του Γέιλ, την οποία οργάνωσε και χρηματοδότησε ο Μπίνγκαμ και κάποιοι παλαιοί συμφοιτητές του. Την αποστολή στελέχωναν ένας γιατρός, ένας τοπογράφος, ένας γεωλόγος, ένας μηχανικός, ένας ντόπιος οδηγός, ο ίδιος ο Μπίνγκαμ και ένας παλιός συμφοιτητής του. Σκοπός και στόχος ήταν να ανακαλύψει τις χαμένες πόλεις των Ίνκας που ανέφεραν στα κείμενα τους ο Αντόνιο ντε λα Καλάντσα και ο Αντόλφ Μπανταλιέ. Πρώτη στάση της αποστολής ήταν στη κοιλάδα Ουρουμπάμπα για να εξετάσει τα μνημεία στις πόλεις Ογιοντάι Ταμπό και Μαδορπάμπα. Έπειτα, πέρασαν στην αριστερή όχθη του ποταμού Ουρουμπάμπα πάνω από μια παλιά ξύλινη ετοιμόρροπη γέφυρα και ξεκίνησαν, μέσα από στενά περάσματα καλυμμένα με πυκνή βλάστηση, να κατευθύνονται στη κορυφή του βουνού. Τελικά έφτασαν σε μια ογκώδη απόληξη ενός βράχου που χρησίμευε ως στήριγμα ενός μεγάλου τοίχου. Η ομάδα εντόπισε μια είσοδο στο τοίχο και βρέθηκε μπροστά στη θέα μιας μεγάλης πέτρινης πόλης που ήταν σκεπασμένη εξ ολοκλήρου με τροπική βλάστηση. Ως τον Απρίλιο του 1912 ο Μπίνγκαμ εργαζόταν στο Μάτσου Πίτσου καθαρίζοντάς το και μελετώντας το. Ύστερα έγραψε ένα άρθρο και το δημοσίευσε στο National Geographic με τίτλο «Στο θαυμαστό κόσμο του Περού» (In the Wonderland of Peru), περιλαμβάνοντας όλο το χρονικό της ανακάλυψης και πληροφορίες για τα ευρήματά του στο Μάτσου Πίτσου.

Η ιστορία
Η δυσπρόσιτη θέση του Μάτσου Πίτσου έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ήταν το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών. Δηλαδή, πολλοί πίστεψαν ότι ήταν η θρυλική Βιλκαμπάμπα λα Βιέχα που ίδρυσε ο βασιλέας των Ίνκας Μάνκο Ίνκα. Ωστόσο, το Μάτσου Πίτσου κτίστηκε το 1460 και χρησίμευε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης, λατρευτικό κέντρο, και θερινά ανάκτορα των βασιλέων. Η πόλη φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε όταν ο ηγεμόνας Μάνκο Ίνκα (Μάνκο Κάπακ Β’), ξεκίνησε τον αγώνα ανεξαρτησίας των Ίνκας από τους Ισπανούς, γιατί όπως φάνηκε από τα ευρήματα εκείνη την εποχή την πόλη χτύπησε μια μεταδοτική ασθένεια. Έκτοτε, κανείς δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη πόλη, που ταυτίζεται με τη γενέτειρα των Ίνκας στη μυθολογία τους, ούτε ξαναπάτησε εκεί μέχρι το 1911 που ανακαλύφθηκε. Η πραγματική Βιλκαμπάμπα λα Βιέχα ανακαλύφθηκε από τον Τζιν Σαβόι το 1965, στη περιοχή Εσπιρίτο Πάμπα.
Σήμερα, πολλές εργασίες αποκατάστασης έχουν μετατρέψει το χώρο σε ένα πολύ καλά διατηρημένο αρχαιολογικό μνημείο. Το Μάτσου Πίτσου κηρύχθηκε περουβιανό ιστορικό άδυτο το 1981 από τη κυβέρνηση του Περού και από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1983. Είναι επίσης ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου, από τις 7 Ιουλίου του 2007. Δεδομένου ότι αυτή η πόλη δεν λεηλατήθηκε από τους Ισπανούς όταν κατέκτησαν τους Ίνκας, θεωρείται ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτιστική περιοχή για έναν λαό που έπαψε πλέον να υπάρχει.

Η πρόσβαση στην πόλη
Η πρόσβαση στην πόλη δεν είναι εύκολη, καθώς η πορεία μέχρι τα 2.350 μ. υψόμετρο γίνεται μόνο με τρένο, ενώ το υπόλοιπο τμήμα ο επισκέπτης το κάνει πεζή. Η αρχαία είσοδος της πόλης ήταν από τη νότια πλευρά, και όχι από τη δυτική που είναι σήμερα για τους επισκέπτες. Στο Μάτσου Πίτσου προσδιορίζονται δυο οικοδομικές φάσεις, η πρώτη του 1460, επί Ίνκα Πατσακούτι (1438-1471) και η δεύτερη του 1530, του Μάνκο Ίνκα. Έχουν μετρηθεί στη πόλη 200 κτίσματα που χωρίζονται μεταξύ τους με τοίχους, ανοιχτούς χώρους σαν πλατείες και μονοπάτια. Η πόλη χωρίζεται σε δυο τομείς που τους χωρίζει μια μεγάλη πλατεία. Ο αστικός τομέας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης και περιλαμβάνει όλα τα τελετουργικά και διοικητικά κτίρια της πόλης μαζί με τα οικήματα, καθώς και τέσσερις πλατείες. Τα κυριότερα μνημεία είναι:

  • Ο Ναός του Ήλιου (Τορεόν), ήταν ένα θρησκευτικό συγκρότημα κτισμάτων με σκοπό τη διενέργεια ιεροτελεστιών και αστρονομικών μετρήσεων.
  • Η ιερή πλατεία, με τρία μεγάλα κτίρια που τους έχουν δοθεί τα ονόματα Τέμπλο δε λας Τρες Βεντάνας, Κυρίως Ναός και Ναός του Ιερέα. Και τα τρία κτίσματα έχουν κτιστεί με τεράστιους τετράγωνους λίθους λευκού γρανίτη, οι οποίοι είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένοι και δίχως κενά μεταξύ τους.
  • Η Ιντιουατάνα, που σημαίνει «εκεί που ενώνει ο ήλιος», είναι ένας τεράστιος γρανιτένιος λίθος που χρησιμοποιούνταν για αστρονομικές παρατηρήσεις.
    Το συγκρότημα του Κόνδορα, ή αλλιώς «Συγκρότημα των Φυλακών», όπου ανακαλύφθηκαν πολλά κτίσματα με υγρά υπόγεια και κόκαλα ζώων. Πιθανότατα εκεί φυλάσσονταν τα προς θυσία ιερά ζώα. Τα ονόματα του συγκροτήματος επινοήθηκαν από τον λαξευμένο κόνδορα που υπάρχει πάνω σε έναν μονόλιθο και από τα υγρά υπόγεια που προαναφέρθηκαν.
    Ο αγροτικός τομέας χωρίζεται από τον Αστικό με μια μεγάλη πλατεία και μια αποξηραμένη τάφρο, και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πόλης. Εκεί βρίσκονται όλοι οι αποθηκευτικοί και λειτουργικοί χώροι της πόλης. Στο ακραίο νότιο τμήμα του τομέα εντοπίζονται πολλές κατοικίες, ενώ στο ψηλότερο μέρος του τομέα διακρίνεται η Άνω Νεκρόπολη, όπου εντοπίστηκαν πολυάριθμοι τάφοι με 135 λείψανα γυναικόπαιδων, πράγμα το οποίο δημιούργησε ερωτηματικά στους ερευνητές και αρχαιολόγους. Γύρω από τα οικήματα βρίσκονται αποθήκες και μεγάλοι περίβολοι οι οποίοι αποτελούν δείγμα της περουβιανής αγροτικής καθημερινής ζωής. ⨯

6 σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία του Μάτσου Πίτσου

shutterstock_40847587_opt
1440

Κατά προσέγγιση ημερομηνία κατασκευής της πόλης από τον Ίνκα Πατσακούτι
ιστορία & πολιτισμός

spanishconquest_opt
1540
Περίοδος κατά την οποία η ακρόπολη έχει ερημώσει από τον πόλεμο μεταξύ Ισπανών και Ίνκας

machupicchu1912-en.wik_opt
1867
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, η τοποθεσία ανακαλύπτεται και λεηλατείται από το Γερμανό επιχειρηματία, Augusto Berns, ενώ επίσης υποδεικνύεται ότι ο μηχανικός J. M. von Hassel φτάνει νωρίτερα.

HiramBinghamIII-machupi_opt
1911

Η πόλη ανακαλύπτεται στις 24 Ιουλίου από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, γιο προτεστάντη ιερέα, με σπουδές στην Ιστορία και τις Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ

nationalgeographic-inc_opt
1913
Ο Μπίνγκαμ δημοσιεύει όλα τα πορίσματα της αρχαιολογικής έρευνας σε ένα άρθρο στο περιοδικό National Geographic

unesco-logo_opt
1983
Κηρύσσεται Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Unesco

Share.

About Author

Αρχισυντάκτρια

Comments are closed.